پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 A Study ot the Phenotypic Diversity of some Almond Cultivars and Genotypes, using Morphological Traits بررسی تنوع فنوتیپی برخی از ارقام و ژنوتیپ های بادام با استفاده از نشانگرهای مورفولوژیکی 357 370 29371 10.22059/ijhs.2012.29371 FA موسی رسولی دانشجوی دکتری دانشگاه تهران محمدرضا فتاحی مقدم دانشیار، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده علوم زراعی و دامی، گروه علوم باغبانی و فضای سبز، تخصص: اصلاح و بیوتکنولوژی درختان میوه/ فندق/ آلو/ زردآلو ذبیح اله زمانی دانشیار، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده علوم زراعی و دامی، گروه علوم باغبانی و فضای سبز، تخصص: بیوتکنولوژی و میوه¬کاری/ انار/ مرکبات/ گیلاس/ آلبالو/ خرمالو علی ایمانی دانشیار موسسه اصلاح بذر علی عبادی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی/دانشکده علوم باغبانی و گیاهپزشکی Journal Article 1970 01 01 For a comparison and grouping of 72 almond cultivars and genotypes, 30 traits including; 12 phenological and vegetative characters plus 18 traits related to nut and kernel were assessed, according to almond universal descriptor. The results revealed that some such traits as growth habit, flower color, nut weight, shell hardness and kernel taste carried high coefficients of variation. Simple correlation coefficients between traits indicated the existance of significant (positive, or negative) correlations among some evaluated important vegetative, nut and kernel traits. Cluster analysis at Euclidean distance of 25, divided the cultivars and genotypes into two main branches and characteristics as nut length, weight, width and color of kernel were effective in the division of cultivars and genotypes. With a decrease in the Euclidean distance from 25 to 10, the cultivars and genotypes were divided into six main subclusters while such traits such as tree growth, shell thickness and hardness, length to width ratio of nut, kernel weight to nut weight ratio as well as kernel taste were important factors in the segregation of main clusters. The factor analysis reduced the assessed traits into 11 main factors justifing 75.07 percent of total variation. Based on the obtained results, cultivars and genotypes of: ‘Dir Ras–e-Savojbolagh’, ‘D-124’, ‘D-99’, ‘Shahrood 12’, ‘Tuono’, ‘Nonpareil’, ‘Price’, ‘Mirpanj-e-Tehran’, ‘Pakotahe-e- Taleghan’ , ‘Nu. 13-34’, ‘Nu. 16-8, ‘Nu. 11-10’, ‘Zarghan 10’, ‘Uromiyeh 68’, ‘Barg dorosht-e-Hamedan’ and ‘Yazd 60’ as regards some of such important traits, as late flowering habit, nut and kernel features, were more prominent than those in the other cultivars and genotypes. به منظور گروه بندی و مقایسه 72 رقم و ژنوتیپ بادام،30 صفت شامل 12 صفت فنولوژیکی و رویشی درخت و 18 صفت مربوط به خشک میوه و مغز، براساس توصیفگر جهانی بادام اندازه گیری شد. بر اساس نتایج بدست آمده برخی از صفات مثل عادت رشدی درخت، رنگ گل، وزن خشک میوه، سختی پوست چوبی و طعم مغز دارای ضریب تغییرات بالایی بودند. ضرایب همبستگی ساده بین صفات نشان داد که بین برخی از صفات اندازه گیری شده رویشی، خشک میوه و مغز همبستگی مثبت یا منفی معنی دار وجود دارد. تجزیه کلاستر در فاصله 25 اقلیدسی ارقام و ژنوتیپ ها را به دو گروه اصلی تقسیم کرد و صفاتی مثل طول خشک میوه، وزن، عرض و رنگ مغز در تفکیک ارقام و ژنوتیپ ها موثر بودند. با کاهش فاصله اقلیدسی از 25 به 10، ارقام و ژنوتیپ ها به شش گروه اصلی تقسیم بندی شدند که از عوامل مهم تفکیک کلاسترهای اصلی صفاتی از جمله قدرت رشدی درخت، سختی و ضخامت پوست چوبی، نسبت طول به عرض خشک میوه، نسبت وزن مغز به وزن خشک میوه و طعم مغز بودند. تجزیه به عامل ها صفات مورد ارزیابی را به 11 عامل اصلی کاهش داد که در مجموع 07/75 درصد واریانس کل را توجیه نمودند. بر اساس نتایج بدست آمده ارقام و ژنوتیپ های ’دیررس ساوجبلاغ‘، ‘D-124’، ‘D-99’، ’شاهرود 12‘، ’تونو‘، ’نان پاریل‘، ’پرایس‘، ’میرپنج تهران‘، ’پاکوتاه شماره 2 طالقان‘، ’شماره 34-13‘، ’شماره 8-16‘، ’شماره 10-11‘، ’زرقان 10‘، ’ارومیه 68‘، ’برگ درشت همدان‘ و ’یزد 60 ‘از نظر برخی صفات مهم مثل عادت دیرگلدهی، خشک میوه و مغز بهتر از سایر ارقام و ژنوتیپ ها بودند.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 Effect of Shoot Pruning and Fruit Thinning on Yield and Qualitative Characteristics of two Greenhouse Pepper (Capsicum annuum L.) Cultivars اثر نوع هرس و انتخاب میوه بر عملکرد و ویژگی‌های کیفی دو رقم فلفل دلمه گلخانه‌ای (Capsicum annuum L.) 371 379 29372 10.22059/ijhs.2012.29372 FA فرشاد دشتی استادیار دانشگاه بوعلی سینا 0000-0002-4567-205X مهرداد رسولی دانشجوی ارشد دانشگاه بوعلی سینا Journal Article 1970 01 01 The effect of shoot pruning (2, 3 and 4 branches per plant) and fruit position selection (on main branch vs on main and lateral branches) on yield and qualitative characteristics of two greenhouse grown pepper (Capsicum annuum L.) cultivars (Torkal and Paramo) was studied through a factorial experiment arranged in a Completely Randomized Block Design, of three replications. Results indicated that the Red cultivar bore a higher fruit number (14.43), total yield (2263.43 grams per plant) and marketable yield (2205.71 gram per plant), second grade fruits (736.86 gram per plant), total soluble solids, vitamin C as well as total leaf chlorophyll in comparison with the Orange cultivar. Through increase in the shoot number, yield characteristics (except fruit weight) increased in a way that four stem plants carried the highest yield traits. By increasing the shoot number per plant, it’s height and node number decreased. Two stem plants revealed the highest qualitative characteristics as regards vitamin C of the fruit, total leaf chlorophyll and fruit carotenoid. Selecting fruits on main and lateral branches resulted in a more fruit number (14.32 fruits per plant), total yield (2190.12 gram per plant), number of second grade fruit (659.49 gram per plant) in comparison with a selection of fruits on main branches. By selection of fruits on the main branch, bigger size fruits (fruit weight of 161.78 gram per plant) were obtained. Concerning the interaction effects, Red cultivar displayed more pronounced changes than the Orange one in the case of fruit being selected on main and lateral branches. There wasn’t any difference observed in fruit on different position when pepper plant was pruned for four stems to remain. With plant pruned on three stem basis and with fruit on main and lateral branches, greater yield was the result. Finally because of higher yields and observance of no negative effects on fruit quality, an arrangement of four stem plant and a selection of fruits on the main branches is finally recommended. اثر هرس شاخه در 3 سطح (نگهداری 2، 3 و4 شاخه اصلی) و انتخاب میوه در 2 سطح (انتخاب میوه روی شاخه اصلی، انتخاب میوه روی شاخه اصلی و فرعی) بر عملکرد و صفات کیفی دو رقم فلفل گلخانه‌ای (رقم قرمز Torkal و نارنجی Paramo) بصورت فاکتوریل در طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در شرایط گلخانه‌ای مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد رقم قرمز تعداد میوه (43/14 میوه در بوته)، عملکرد کل و قابل فروش (43/2263 و 71/2205 گرم در بوته)، میوه درجه 2 (86/736 گرم در بوته)، درصد مواد جامد محلول، ویتامین ث میوه و کلروفیل کل برگ بیشتری را نسبت به رقم نارنجی نشان داد. با افزایش تعداد شاخه صفات عملکردی بجز وزن تک میوه افزایش داشت، بطوریکه بیشترین میزان صفات عملکردی در هرس چهارشاخه بدست آمد. ارتفاع بوته و تعداد گره با افزایش تعداد شاخه کاهش یافت و در صفات کیفی بیشترین میزان ویتامین ث میوه، کلروفیل کل برگ و کاروتنوئید کل میوه از هرس دو شاخه حاصل گردید. انتخاب میوه روی شاخه اصلی و فرعی، تعداد میوه (32/14 میوه در بوته)، عملکرد کل (12/2190 گرم در بوته) و میوه درجه 2 (49/659 گرم در بوته) بیشتری را نسبت به انتخاب میوه روی شاخه اصلی داشت، در حالیکه با انتخاب میوه روی شاخه اصلی میوه های درشت تری (وزن تک میوه 78/161 گرم در بوته) حاصل شد. با توجه به نتایج اثرات متقابل، رقم قرمز واکنش پذیری بهتری نسبت به رقم نارنجی در رابطه با انتخاب توام میوه روی شاخه اصلی و فرعی نشان داد. هنگامی که بوته های فلفل بصورت چهارشاخه هرس شدند تفاوتی در انتخاب میوه روی شاخه اصلی یا شاخه اصلی و فرعی مشاهده نشد ولی وقتی به صورت هرس سه شاخه تربیت شدند، با انتخاب میوه روی شاخه اصلی و فرعی میزان عملکرد افزایش یافت. در نهایت هرس چهارشاخه با انتخاب میوه روی شاخه اصلی و فرعی به علت عدم تاثیر بر کیفیت میوه و افزایش عملکرد، برای ارقام مورد آزمایش پیشنهاد می‌گردد.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 The Effect of Picloram and 2,4-D in Callogenesis of Leaf, Petiole and Endosperm Explants of Cycas revoluta Thunb بررسی اثر تنظیم کننده‌های رشد پیکلورام و 2,4-D بر کالوس‌زایی ریزنمونه‌های برگ، دمبرگ و آندوسپرم گیاه سیکاس (Thunb. Cycas revoluta) 381 391 29373 10.22059/ijhs.2012.29373 FA خدیجه محیسنی دانشجوی ارشد دانشگاه تهران روح‌انگیز نادری دانشیار، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده علوم زراعی و دامی، گروه علوم باغبانی و فضای سبز، تخصص: فیزیولوژی و اصلاح گیاهان زینتی منصور امیدی استاد، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده علوم زراعی و دامی، گروه زراعت و اصلاح نباتات، تخصص: اصلاح نباتات، بیوتکنولوژی Journal Article 1970 01 01 سیکاس (Cycas revoluta Thunb.) گیاهی زینتی و همیشه سبز است که شرایط خاصی برای رشد و نمو خود نیاز دارد. این گیاه بسیار زیبا مخصوص مناطق گرم و مرطوب بوده و اولین بار در چین پیدا شده است و تکثیر آن به روش جنسی (بذر) و غیر‌جنسی (پاجوش) صورت می‌گیرد. با توجه به مزایای تکثیر درون شیشه‌ای نسبت به روش‌های رایج ازدیاد، در پژوهش حاضر اثر نوع و غلظت‌های مختلف مواد تنظیم کننده رشد 2,4-D (صفر، 1، 2 و 4 میلی‌گرم در لیتر) و پیکلورام (صفر، 1، 5/2، 5 و 10 میلی‌گرم در لیتر) و نوع ریزنمونه (برگ، دمبرگ و آندوسپرم) بر القای کالوس‌زایی گیاه سیکاس به عنوان یک مرحله اساسی در تکثیر درون شیشه‌ای موفق آن و از طریق اندازه‌گیری صفات وزن‌تر، سطح و حجم کالوس، درصد و زمان کالوس‌زایی بررسی شد. مطالعه بر پایه آزمایش فاکتوریل و در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار صورت گرفت. مطابق نتایج، بیشترین سطح (3/3 سانتی مترمربع) و حجم (8/5 سانتی متر مکعب) کالوس در ریزنمونه آندوسپرم در غلظت 10 میلی‌گرم در لیتر پیکلورام و کمترین سطح (صفر) و حجم (صفر) کالوس در ریز نمونه برگ در غلظت 10 میلی‌گرم در لیتر پیکلورام بدست آمد. بیشترین وزن‌تر کالوس (1/8 گرم) در ریزنمونه دمبرگ در غلظت 1 میلی‌گرم در لیتر پیکلورام بدست آمد که با مقادیر بدست آمده در اثر پیکلورام 5/2 و 5 میلی‌گرم در لیتر در ریزنمونه دمبرگ و همچنین پیکلورام 10 میلی‌گرم در لیتر در ریزنمونه آندوسپرم تفاوت معنی‌دار نداشت. کمترین وزن‌تر کالوس (صفر) در ریزنمونه برگ در غلظت 10 میلی‌گرم در لیتر پیکلورام مشاهده شد. همچنین، بیشترین درصد کالوس‌زایی در غلظت 1 میلی‌گرم در لیتر پیکلورام (100 %) در ریزنمونه های دمبرگ و برگ و کمترین درصد کالوس‌زایی در غلظت 10 میلی گرم در لیتر پیکلورام (صفر) در ریزنمونه برگ مشاهده شد. کمترین زمان کالوس‌زایی (12روز) در ریزنمونه‌های برگ و دمبرگ در غلظت‌های 1، 5/2 و 5 میلی‌گرم در لیتر پیکلورام و بیشترین زمان کالوس‌زایی (25 روز) نیز در ریزنمونه آندوسپرم با غلظت 1 میلی‌گرم در لیتر پیکلورام مشاهده شد. به طور کلی تیمار 2,4-D با غلظت 4 میلی‌گرم در لیتر برای کالوس‌زایی در هر سه اندام مناسب بود، اگرچه برای آندوسپرم تیمار پیکلورام با غلظت 10 میلی‌گرم در لیتر بهترین تیمار بود. در تیمار شاهد (بدون هورمون) به‌جز در ریزنمونه‌های دمبرگ کالوس‌زایی مشاهده نشد. در این مطالعه بافت و رنگ کالوس حاصل از دو نوع تنظیم کننده رشد مورد استفاده و همچنین نوع ریزنمونه متفاوت بود، به طوری که بافت کالوس حاصل از 2,4-D شکری و کرم مایل به زرد و کالوس حاصل از پیکلورام خمیری و شیری رنگ بود. Cycas reveluta Thunb. is a valuable ornamental plant, requiring special care for appropriate growth and development. This beautiful plant having been found for the first time in China, is typical in tropical areas. Considering the advantages of tissue culture for propagation of the plant, the present study was aimed at evaluating the effects of various kinds and concentrations of growth regulators 2,4-D (0, 1, 2 and 4 mg/l) and Picloram (0, 1, 2.5, 5 and 10 mg/l) as well as different types of explants (leaf, petiole, and endosperm) on callus induction in C. revoluta as a vital stage in successful in vitro propagation of the plant. The evaluation was made an assessment through of callus weight, area, volume, callogenesis percentage, as well as callogenesis rate. Treatments were set up in a factorial arrangement based on completely randomized design of three replications. According to the obtained results, the highest callus area (3.39 cm2) and volume (5.8 cm3) in endosperm explants was obtained from the 10 mg/l picloram. In contrast, no callus was observed in leaf explants in 10 ml/l Picloram treatment. The highest callus weight (8.17 gr) in petiole explants was achieved from 1 mg/l of Picloram treatment. On the other hand, 4 mg/l 2,4-D and 10 mg/l picloram were identified as the most suitable treatments for induction of the higher levels of callogenesis (98.3% and 98.7%, respectively) in endosperm explants, whereas no callus was induced in leaf explants in 10 mg/l of Picloram. In 1, 2.5 and 5 mg/l Picloram, leaf and petiole explants exhibited a higher rate of callogenesis (12 days). Overall, the most desirable response in all the studied explants was achieved in 4 mg/l 2,4-D, although the treatment of endosperm explants with 10 mg/l of Picloram ended up with better results. Throughout this study, the texture and color of the obtained calli turned out to be different; while calli obtained from 2,4-D were granulate and had yellowish cream color, those induced through picloram application were milky paste.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 Effect of Proline and Glycine Betaine Application on some Physiological Characteristics in Grapevine under Drought Stress تأثیر کاربرد پرولین و گلایسین بتائین بر برخی خصوصیّات فیزیولوژیکی انگور تحت شرایط تنش خشکی 393 401 29374 10.22059/ijhs.2012.29374 FA مهدی محمدزمانی دانشجوی سابق ارشد دانشگاه زنجان ولی ربیعی استادیار دانشگاه زنجان 0000-0003-4319-4223 محمدعلی نجاتیان استادیار مرکز تحقیقات کشاورزی Journal Article 1970 01 01 Drought, as an abiotic stress inflicts destructive and harmful effects on plants at their different growth stages. Plants react differently to drought. Among their reactions is the production of such osmolytes as Proline and Glycine Betaine. It seems that, through exogenous application of these materials, plant resistance to drought stress can be increased. Therefore, a factorial experiment, based upon a randomized complete block design of four replications was performed on four grape cultivars (Khushnav, Peykani, Perlette, and Flame Seedless). Grapevines, under drought stress, were irrigated by 70% of the required water. Proline (10 mM) and Glycine Betaine (15mM) were sprayed on the grapevines at four growth stages (before flowering, flowering, sour cluster and veraison). Results indicated that Proline and Glycine Betaine significantly (P<0.01) affected leaf Relative Water Content (RWC), canopy temperature, chlorophyll content, leaf area and soluble carbohydrate in all the treated cultivars. A comparison of means indicated that the highest soluble carbohydrate content plus leaf area recorded for Glycine Betaine treatment while the lowest canopy temperature recorded for control. Correlation analysis of traits indicated a negative correlation between RWC and canopy temperature while a positive one between soluble carbohydrate and chlorophyll content. Finally, it was concluded that Glycine Betaine was more effective than Proline in increasing resistance to drought stress in grapevine. خشکی به عنوان یک تنش غیر زنده در اکثر مراحل رشد گیاه آثار مخرب و زیان آوری دارد. گیاهان برای مقابله با خشکی واکنش‌های مختلفی از خود نشان می‌دهند. از جمله این واکنش‌ها تولید اسمولیت‌هایی مثل پرولین و گلایسین‌بتائین است که به نظر می‌رسد بتوان با اضافه کردن مصنوعی این ترکیبات در گیاهان تحمل آن‌ها را به شرایط خشکی افزایش داد. بدین منظور آزمایشی بصورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک‌های کامل تصادفی در چهار تکرار بر روی چهار رقم انگور خوشناو، پیکانی، پرلت و فلیم‌سیدلس اجرا گردید. بوته‌های انگور تحت تنش خشکی با 70 درصد از آب مورد نیاز آبیاری شدند. تیمارهای شاهد (صفر)، پرولین (mM10) و گلایسین‌بتائین (mM15) در چهار مرحله (پیش از گلدهی، گلدهی، غوره‌شدن و رنگ گرفتن خوشه‌های انگور) بر روی بوته‌ها محلول‌پاشی شدند. نتایج نشان داد که تأثیر پرولین و گلایسین بتائین بر روی محتوی نسبی آب برگ (RWC)، دمای کانوپی، محتوی کلروفیل برگ، سطح برگ و میزان قندهای محلول (در سطح یک درصد) در هر چهار رقم معنی‌دار بود. مقایسه میانگین‌ها نشان داد که بیشترین میزان کربوهیدرات محلول و سطح برگ مربوط به تیمار گلایسین بتائین و کمترین مقدار دمای کانوپی مربوط به شاهد بود. همچنین آنالیز همبستگی صفات نشان داد که بین محتوی نسبی آب برگ با دمای کانوپی همبستگی منفی و با کربوهیدرات‌‌های محلول و کلروفیل برگ همبستگی مثبت وجود دارد. در نهایت مشخص شد که گلایسین بتائین در افزایش تحمل به خشکی بوته‌های انگور از پرولین موثرتر بود.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 Effect of Water Stress on Yield and Fruit Quality of some Iranian Melons اثر تنش آبی بر عملکرد و برخی خصوصیات کیفی سه ژنوتیپ دستنبو و طالبی ایران 403 410 29375 10.22059/ijhs.2012.29375 FA نجمه زینلی دانشجوی دکتری دانشگاه تهران مجتبی دلشاد استادیار، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده علوم زراعی و دامی، گروه علوم باغبانی و فضای سبز، تخصص: فیزیولوژی و اصلاح سبزی¬ها/ تولید گلخانه ای/ سیستم هایدروپونیک عبدالکریم کاشی استاد دانشگاه تهران کمال الدین حق بین استادیار پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک Journal Article 1970 01 01 This study was conducted to determine water stress tolerance of two Iranian dudaim melons (Kerman & Birjand) and one Iranian muskmelon (Samsoury). Throughout the experiment, three different levels of irrigation with three irrigation starting points (-50, -65 and -75 cb of matric potential) were employed. Results indicated that water stress significantly affected yield, firmness, fruit sugars as well as leaf proline contents. Starting irrigation at -65 cb matric potential point caused no significant decrease on yield and yield components, indicating that it can be a modulate water stress for improving fruit quality in these crop plants. Also, interaction effects between water stress and genotype on mean fruit weight and on total soluble solids were observed as significant. Regarding these parameters, Samsoury was more reactive to water stress in comparison with the two dudaim genotypes. On the other hand, modulate water stress positively affected fruit sugars (Glucose, Fructose and sucrose). In conclusion, in similar conditions to theose in this experiment, with controlled water stress, such fruit qualities as total soluble solids can be improved without any significant decrease in yield. این تحقیق به منظور ارزیابی مقاومت به تنش کم آبی دو ژنوتیپ دستنبوی ایرانی (دستنبوی بیرجند و کرمان) و یک رقم طالبی سمسوری ورامین انجام شد. در این مطالعه، سه سطح آبیاری (شروع آبیاری در پتانسیلهای ماتریک 50-، 65- و 75- سانتی بار) مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اثرتنش آبی بر عملکرد، سفتی بافت میوه، میزان قندهای گلوکز، فروکتوز و ساکاروز میوه و همچنین محتوای پرولین برگ گیاهان معنی دار می باشد. شروع آبیاری در پتانسیل ماتریک 65- سانتی بار، کاهش معنی داری در عملکرد و اجزای آن ایجاد نکرد و از این رو می توان آن را نوعی تنش آبی تعدیل یافته برای این گیاهان به حساب آورد. اثر متقابل بین تنش آبی و ژنوتیپ بر متوسط وزن میوه و میزان مواد جامد محلول معنی دار بود. در مورد این دو صفت، طالبی سمسوری در مقایسه با دو ژنوتیپ دستنبو نسبت به سطوح مختلف تنش آبی واکنش بیشتری نشان داد. تنش آبی تعدیل یافته، اثر مثبت بر میزان قند میوه (گلوکز، فروکتوز و ساکاروز) داشت. در مجموع در شرایط مشابه این آزمایش می توان از طریق اعمال تنش آبی کنترل شده، بدون کاهش عملکرد معنی دار، باعث افزایش کیفیت میوه ها از نظر میزان مواد جامد محلول شد.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 Effect of Time and Level of Nitrogen Application on Quantity and Quality of Two Carrot Varieties (Daucus carota L.) اثر میزان و زمان مصرف کود نیتروژنی بر کمیت و کیفیت محصول دو رقم هویج (Daucus carota L.) 411 422 29376 10.22059/ijhs.2012.29376 FA آتنا یزدانی دماوندی دانشجوی ارشد گیلان معظم حسن پور اصیل دانشیار دانشگاه گیلان بابک ربیعی دانشیار دانشگاه گیلان Journal Article 1970 01 01 To evaluate the effect of time and level of nitrogen application on quantity and quality of two carrot varieties, an experiment was carried out in the framework of a 4×3×2 factorial and based upon a randomized complete block design of three replications. The levels of 25, 50, 75 and 100 kg / ha of nitrogen fertilizer were investigated within 3 applied times, namely: simultaneous with bed preparation, 30 and 60 days following implantation and for two carrot varieties (‘Nantes’ and ‘Forto’). The results indicated that fresh weight of branch, fresh weight of root, dry weight of root, length of root, yield and carotenoid contents were highest in the treatments of 50 and 75 kg / ha of nitrogen fertilizer within 30 and 60 days following implantation for both two carrot varieties. Dry weight of branch and length of branch were highest in 75 and 100 kg / ha of nitrogen fertilizer treatment in 30 and 60 days following application in both varieties. Also phenolic compounds were affected by increase in the level of nitrogen fertilizer and applied times and as well by varieties. In ‘Forto’ variety, they were higher than in ‘Nantes’ in 50 and 75 kg / ha of nitrogen fertilizer application and in 30 and 60 days following implantation. Also, nitrate amount was affected by increase in level of nitrogen fertilizer, but was not affected by time of application and by variety. The highest nitrate was detected in the treatment of the highest level of nitrogen fertilizer application. به منظور ارزیابی اثر مقدار و زمان مصرف کود نیتروژنی بر کمیت و کیفیت دو رقم هویج ، آزمایشی به‌صورت فاکتوریل 2×3×4 در قالب طرح پایه بلوک‌های کامل تصادفی با 24 تیمار و 3 تکرار انجام شد. مقادیر 25، 50، 75 و 100 کیلوگرم در هکتار کود نیتروژنی در 3 زمان مصرف همزمان با آماده‌سازی بستر، 30 و 60 روز پس از کاشت در دورقم هویج ’نانتز‘ و ’فورتو‘ مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که وزن تر برگ، وزن تر ریشه، وزن خشک ریشه، طول ریشه، عملکرد هویج و میزان کاروتنوئید در مقادیر کودی 50 و 75 کیلوگرم در هکتار نیتروژن در زمان‌های کوددهی 30 و 60 روز پس از کاشت در هر دو رقم بالاترین بود. وزن خشک برگ‌ها و طول برگ‌ها در مقادیر کودی 75 و 100 کیلوگرم در هکتار نیتروژنی در 30 و 60 روز پس از کاشت در هر دو رقم بالاترین بود. همچنین ترکیبات فنولی تحت تأثیر افزایش مقدار کود نیتروژنی و زمان‌های کوددهی و رقم قرار گرفت، به‌طوری‌که در مقادیر کودی 50 و 75 کیلوگرم در هکتار نیتروژن و در زمان‌های کوددهی 30 و 60 روز پس از کاشت در رقم ’فورتو‘ بیشتر از رقم ’نانتز‘ بود. میزان نیترات نیز تحت تأثیر افزایش مقدار کود نیتروژنی قرار گرفت اما تحت تأثیر زمان کوددهی و رقم واقع نشد، به‌طوری‌که در بالاترین سطح کود نیتروژنی بالاترین مقدار نیترات به میزان 37/6 میلی‌گرم بر 100 گرم وزن تر مشاهده شد.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 A Study of Growth and Yield of " in-Greenhouse Produced Tomato" Cv. Synda as Affected by Grafting, Training and Fruit Thinning in Hydroponic Culture بررسی رشد و عملکرد گوجه فرنگی گلخانه‌ای رقم سیندا تحت تأثیر پیوند، روش تربیت و تنک میوه در کشت هیدروپونیک 423 435 29377 10.22059/ijhs.2012.29377 FA امیر رحمتیان دانشجوی ارشد دانشگاه تهران مجتبی دلشاد استادیار، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده علوم زراعی و دامی، گروه علوم باغبانی و فضای سبز، تخصص: فیزیولوژی و اصلاح سبزی¬ها/ تولید گلخانه ای/ سیستم هایدروپونیک رضا صالحی محمدی استادیار، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی کرج، دانشکده علوم زراعی و دامی، گروه علوم باغبانی و فضای سبز، فیزیولوژی و اصلاح سبزی¬ها مسعود موسوی رحیمی دانشجوی ارشد Journal Article 1970 01 01 Growth traits, yield and fruit quality in ‘Synda’ tomato were compared with those in tomatoes grafted onto either ‘King kong’ rootstock or onto their own rootstocks, (trained as single or double stem), and at two fruit thinning levels, of: no thinning or thinned to five fruits per truss. The data related to Crop Growth Rate (CGR), Relative Growth Rate (RGR), Net Assimilation Rate (NAR), Leaf Area Index (LAI), Leaf Area Ratio (LAR), Leaf Weight Rate (LWR), Specific Leaf Area (SLA), fruit length and diameter, single fruit weight, pH, TA, vitamin C, fruit color indices (L*, a*, hue, chroma) and fruit yield harvested per plant were recorded. Grafting and training had important and significant effects on the evaluated traits. Plants grafted onto ‘King kong’ rootstock and double stem plants recorded the highest values in most traits. Fruit yield increased about 27% in plants grafted onto ‘King kong’ rootstock and 42.5% in double stem plants. Also Crop Growth Rate increased in double stem plants and in plants grafted onto ‘King kong’ rootstock. Dry matter allocation varied considerably, depending on the rootstocks and training method. The results indicated that fruits of plants grafted onto ‘King kong’ rootstock stored the highest proportion of plant total dry matter among all treatments (54.57%). According to the results, practical use of the grafting and training techniques could improve growth and yield of tomato in greenhouse system of crop production. رشد، عملکرد و خصوصیات کیفی میوه‌ی گیاهان گوجه‌فرنگی گلخانه‌ای رقم سیندا به صورت غیر پیوندی و پیوندی روی پایه کینگ‌کنگ و روی ریشه‌ی خودی، با دو روش تربیت تک‌ساقه و دو‌ساقه همراه با دو سطح تنک میوه: 1) خوشه‌های بدون تنک میوه، 2) تنک خوشه‌ها تا 5 میوه با یکدیگر مقایسه گردید. سرعت رشد گیاه، سرعت رشد نسبی، میزان فتوسنتز خالص، شاخص سطح برگ، نسبت سطح برگ، نسبت وزن برگ، وزن ویژه‌ی برگ، سرعت توسعه برگ و سطح ویژه‌ی برگ همراه با صفات کیفی میوه شامل طول، قطر و وزن تک میوه، pH عصاره‌ی میوه، میزان اسید قابل تیتراسیون، ویتامین ث، شاخص‌های رنگ میوه (L*,a*، هیو و کروما) و عملکرد میوه مورد اندازه‌گیری قرار گرفتند. پیوند و روش تربیت اثر معنی‌داری روی اغلب صفات مورد بررسی داشتند. عملکرد گیاهان گوجه فرنگی پیوندی روی پایه‌ی کینگ‌کنگ 27% (59/4 کیلوگرم در بوته) و در گیاهان دوساقه‌ای 32% (45/4 کیلوگرم در بوته) افزایش یافت. همچنین سرعت رشد محصول در گیاهان دوساقه‌ای و گیاهان گوجه‌فرنگی پیوندی روی پایه‌ی کینگ‌کنگ افزایش نشان داد. با بررسی توزیع ماده‌ی خشک بین اندام‌های مختلف گیاه تحت تأثیر پیوند و روش تربیت، نتایج نشان دادند که بیشترین ماده‌ی خشک به میوه‌ی گیاهان پیوندی روی پایه‌ی کینگ‌کینگ (57/54%) و همچنین گیاهان تک ساقه‌ای (47/50%) تخصیص یافت. مطابق با نتایج، کاربرد تکنیک‌های تربیت بوته و پیوند، می‌تواند موجب بهبود رشد و عملکرد در گیاه گوجه فرنگی گلخانه‌ای گردد.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 An Evaluation of the Effecs of Plastic and Organic Mulches and Different Shading Levels on Yield and Quality of Tomato in Term of Water (Lycopersicon esculentum Mill) بررسی اثر انواع خاک‌پوش و سایه‌انداز بر عملکرد و کیفیت گوجه‌فرنگی در شرایط کم آبی 463 471 29378 10.22059/ijhs.2012.29378 FA زینب اسماعیل زاده دانشجوی ارشد ایلام مهدی صیدی استادیار دانشگاه ایلام 0000-0001-9462-7127 Journal Article 1970 01 01 Effects of different Mulches and Saran shading on yield and quality of tomato (Lycopersicon esculentum cv. Early Urbana VF) were studied at Ilam University, Ilam, Iran in 2009. The research work was carried out using a 4×4 split plot experimental arrangment through a Completely Randomized Block Design (CRBD) of three replications, where shading levels of 0%: no shading; 40%: white; 55%: double-layered white and 60%: green saran clothes constituted the main plot while different types of mulches [Clear Polyethylene (CP); Black Polyethylene (BP); Straw mulch (SW)] vs Bare Soil (BS) acting as control. Results indicated that the use of BP and 60% shade resulted in maximum marketable fruit weight (52.5 t/h (and average fruit weight (103.56 g), while the use of BP leading to maximum total yield (57.8 t/h). The use of BP along with 60% shade led to the number of cracked fruits to be minimized. The least number of BER fruits was recorded for CP along with 60% shade. Applying BP along with 55% shade resulted in minimum Blossom End Rot (BER) fruits (1.75 t/h). Applying BP and 40% shade resulted in a minimum yield of cracked fruits (1.07 t/h). The highest length of fruit recorded for composite treatments of BP along with 55% and 60% shading. Maximum fruit diameter was obtained under BS along with 60% shade. Pericarp thickness reached the highst level under 60% shade. Under 0% shade and BS, fruit acidity reached the maximum level (%43). Total soluable solids (5.96%) reached its maximum )0.43%) under 0% shading. With 60% shade along with CP, a maximum number of main branches was counted. The use of BP resulted in achieving the highest number of marketable as well as total number of fruits. The treatments didn,t affect the early ripening of fruits. Between the maximum and minimum time of harvest, it lasted 17.7days. It is concluded that the use of BP and 60% shade in areas where sunlight is more than 20000 lux, the quality and quantity properties of tomato crop will improve. جهت بررسی اثر انواع خاک‌پوش و پرده‌های سایه‌انداز بر خصوصیات کیفی و کمی گوجه‌فرنگی هیبرید ارلی اوربانا تحت شرایط کمبود آب، آزمایشی در سال زراعی 88-87 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه ایلام به‌صورت کرت‌های خرد شده در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار انجام پذیرفت. کرت‌های اصلی به چهار سطح سایه‌دهی (صفر، 40، 55 و 60 درصد) و کرت‌های فرعی به چهار نوع خاک‌پوش (پلی‌اتیلن شفاف، پلی‌اتیلن مشکی، کاه و کلش و شاهد) اختصاص یافت. در ابتدای انتقال نشاها به زمین اصلی تا اواخر تیر ماه همزمان با اوج تولید، دور آبیاری 10 روز یک‌بار و پس از آن تا پایان آزمایش هر هفته یک‌بار تنظیم گردید. نتایج نشان داد حداکثر عملکرد میوه بازار پسند (5/52 تن در هکتار) و میانگین وزن تک میوه (56/103 گرم) با استفاده از خاک‌پوش مشکی و 60 درصد سایه‌دهی و نیز حداکثر عملکرد کل (8/52 تن در هکتار) با استفاده از خاک‌پوش مشکی به‌دست آمد. با استفاده از خاک‌پوش مشکی و 60 درصد سایه‌دهی تعداد میوه ترک خورده و تحت خاک‌پوش شفاف و 60 درصد سایه‌دهی تعداد میوه گلگاه پوسیده به حداقل رسید. در حالی‌که خاک‌پوش مشکی و 55 درصد سایه‌دهی عملکرد میوه‌های گلگاه پوسیده (75/1 تن در هکتار) و خاک‌پوش مشکی همراه با 40 درصد سایه‌دهی عملکرد میوه‌های ترک‌خورده (07/1 تن در هکتار) را به حداقل رساند. بیشترین طول میوه تحت خاک‌پوش مشکی و سایه‌دهی 60 و 55 درصد و بیشترین قطر میوه تحت تیمار بدون خاک‌پوش و 60 درصد سایه‌دهی اندازه‌گیری شد. کاهش شدت نور در حد 60 و 55 درصد بیشترین ضخامت دیواره تخمدان را موجب شد. تیمار شاهد اسیدیته میوه (43/0 درصد) را به بالاترین مقدار رساند. مواد جامد محلول (96/5 درصد) تحت تیمار بدون سایه‌انداز حداکثر بود. با 60 درصد کاهش شدت نور و بدون خاک‌پوش بیشترین تعداد شاخه فرعی و تعداد کل شاخه‌ها رشد کردند. با کاهش 60 درصد نور و پوشاندن زمین با خاک‌پوش شفاف بیشترین تعداد شاخه اصلی شمرده شد. کاربرد خاک‌پوش مشکی توانست تعداد میوه بازارپسند و تعداد کل میوه تولید شده را به حداکثر برساند.تیمارها تأثیر چندانی بر زمان برداشت میوه نداشتند و حد فاصل بین حداکثر و حداقل زمان برداشت میوه 7/17 روز بود. در ضمن نتایج این تحقیق نشان داد با استفاده از خاک‌پوش مشکی و سایه‌دهی 60 درصد در نواحی که شدت نور خورشید بیش از 20000 لــوکس می‌باشد ضمن افزایش عملکرد، میزان میوه‌های غیر قابل عرضه به بازار کاهش می‌یابد. ‌

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 Determination of Self and Cross Compatible Genotypes Obtained from Almond Breeding Program بررسی وضعیت خود و دگر سازگاری در تعدادی از ژنوتیپ های اصلاح شده بادام 447 461 29379 10.22059/ijhs.2012.29379 FA علی مومن پور دانشجوی سابق ارشد علی عبادی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی/دانشکده علوم باغبانی و گیاهپزشکی علی ایمانی استادیار موسسه اصلاح و تهیه نهال و بذر Journal Article 1970 01 01 یکی از مشکلات تولید بادام خودناسازگاری است که موجب کاهش شدید تشکیل میوه و نهایتا ایجاد مشکل در مدیریت باغ می گردد. بنابرین اصلاح بادام به منظور ایجاد ارقام خودسازگار اهمیت بالایی دارد. این تحقیق به منظور شناسایی ژنوتیپ های خودسازگار و دگر سازگار در 38 ژنوتیپ انتخاب شده بادام حاصل از تلاقی رقم خودسازگار تونو ( والد پدری ) و رقم خودناسازگار شاهرود 12 ( والد مادری ) از طریق بررسی میزان تشکیل میوه در باغ و مطالعه میکروسکوپی رشد لوله گرده پس از عمل خودگرده افشانی و دگرگرده افشانی انجام شد. به منظور تعیین میزان تشکیل میوه در هر درخت ابتدا چهار شاخه با تعداد گل کافی در مرحله بالونی انتخاب و در داخل کیسه‌های مخصوص گرده‌افشانی قرار داده شدند. عمل خودگرده افشانی به صورت دستی انجام شد. درصد تشکیل میوه اولیه محاسبه شد و هر 15 روز یک بار شمارش، تکرار شد. در نهایت پس از هشت هفته درصد تشکیل میوه نهایی محاسبه شد. همچنین یک شاخه نیز به منظور مقایسه درصد میوه دهی به صورت طبیعی (شاهد) با روش خود گرده افشانی در نظر گرفته شد. ژنوتیپ شماره 23 با میزان تشکیل میوه 23/18% (حاصل از خودگرده افشانی) به عنوان خودسازگارترین ژنوتیپ شناخته شد. مقایسه میزان تشکیل میوه در شاخه شاهد با میزان تشکیل میوه حاصله از خودگرده افشانی در ژنوتیپ های خودسازگار نشان داد که دگرگرده افشانی باعث افزایش میزان تشکیل میوه در ژنوتیپ های خودسازگار شده است. به منظور مطاله رشد لوله گرده حاصل از خودگرده افشانی با استفاده از میکروسکوپ فلورسنس نمونه های گل در زمان های 24، 72 و 120 ساعت پس از گرده افشانی دستی برداشت شدند. نتایج در دو سال بررسی نشان دادند که زمان 24 و 72 ساعت پس از خودگرده افشانی به منظور رسیدن لوله گرده به قسمت انتهایی خامه کافی نمی باشد ولی زمان 120 ساعت برای رسیدن لوله گرده به انتهای خامه در اکثر موارد مناسب بود. در زمان 120 ساعت پس از خودگرده افشانی در سال دوم 47/39 درصد از ژنوتیپ ها خودناسازگار، 68/23 درصد مشکوک، 32/26 درصد خودسازگار و 53/10 درصد کاملا خودسازگار بودند. به منظور بررسی میزان دگرسازگاری، اثر گرده رقم سهند روی 38 ژنوتیپ مورد آزمایش بررسی شد. از هر ژنوتیپ حداقل 10 گل در زمان 120 ساعت پس از دگرگرده افشانی برداشت شد. نتایج نشان داد که دو ژنوتیپ کاملا دگرناسازگار بودند و چهار ژنوتیپ به عنوان مشکوک شناخته شدند. 10 ژنوتیپ دگرسازگار و 22 ژنوتیپ به عنوان کاملا دگرسازگار شناخته شدند. نتایج مطالعه میکروسکوپی رشد لوله گرده حاصل از خود و دگرگرده افشانی تا حدود قابل توجهی با نتایج باغ مطابقت داشت. بنابراین مشاهده رشد لوله گرده توسط میکروسکوپ فلورسنس به عنوان یک روش مفید و تکمیلی به منظور تشخیص ژنوتیپ های خودسازگار و دگرسازگار بعد از اینکه ژنوتیپ ها شروع به گلدهی کردند، شناخته شد. Self-incompatibility is one of the most prominent inhibiting factors in almond production which reduces fruit set, making orchard management difficult. Therefore, breeding of almond to produce self-compatible genotypes is indispensably important. In this research work, pollen tube growth rate was studied in 38 genotypes obtained from crossing between Touno (male parent) and Shahrood 12 (female parent). Flowers of each progeny was self pollinated. Then, pollen tube growth was studied through fluorescent microscopy. Fruit set was also determined. To study pollen tube growth rate, a number of four branches of any one tree were bagged in stage D. Flowers were hand pollinated with their own pollen, using a camel brush. Percentages of initial vs. final fruit set were determined 15, 30, 45and 60 days past pollination, respectively. In addition, one branch was left for open pollination to be compared with self pollinated ones. Results indicated that genotype number 23 was self-compatible by a fruit set of 18.23%. On the other hand, cross-pollination increased fruit set of self-compatible genotypes.For a microscopic study, flowers were harvested at 24, 72 and 120 hr following hand pollination. Results of a two year (2009 and 2010) study showed that 24 and 72 hr were not enough for pollen tube to reach the base of style, while a 120 hr duration was a suitable time. At 120 hr following pollination in 2010, 39.47% of the genotypes were self-incompatible, 23.68% were doubtful, 26.32% were self-compatible and 10.53% recognized as highly self-compatible. Pollen tube growth was also studied following a cross pollination of the 38 genotypes using pollen of cultivar Sahand. Flower samples were harvested at 120 hr after hand pollination. Results indicated that two genotypes were cross-incompatible, four doubtful, 10 were cross-compatible while 22 genotypes recognized as highly cross-compatible. Results of microscopic observations were in the same line with fruit set measurements in both cases of self and cross-pollination. Therefore, pollen tube growth observation through fluorescent microscopy proved to be a useful and practical method to discriminate between self, and cross-compatible genotypes.

پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم باغبانی ایران 2008-482X 43 4 2012 12 21 Effect of Elevation and Different Treatments on Asafetida (Ferula assa-foetida L.) Seed Germination تاثیر ارتفاع و تیمارهای مختلف بر جوانه زنی بذر آنغوزه تلخ (Ferula assa-foetida L.) 461 471 29380 10.22059/ijhs.2012.29380 FA محمدرضا پیرمرادی دانشجوی دکتری رضا امیدبیگی استاد دانشگاه تربیت مدرس محمدرضا نقوی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی/دانشکده علوم زراعی و دامی امین باقی زاده استادیار مرکز بین المللی علوم و تحقیقات کرمان عباس یدالهی استادیار تربیت مدرس Journal Article 1970 01 01 Bitter asafetida (Ferula asa-fetidae L.) is a wild plant of the family Umbelliferae. The present study was carried out to determine the type of dormancy of the plant’s seed, and find out the most suitable treatment needed for quick germination of seeds. Twelve treatments including GA3 (500, 1000, 1500 ppm), KNO3 (0.1, 0.2 0.3 Molar), rinsing (24, 48, 72 Hour),elimination of seed coat (one year-old seeds, newly harvsted seeds) along with coated newly harvested seeds vs. control (coated one year old seeds) were employed. The above treatments were carried out in the framework of two completely randomized designs at two temperatures of 20 and 5?C and in four replications. The results obtained through an application of ANOVA indicated the newly harvested seeds not germinating under any of the treatment conditions, a proof of their embryo not being fully developed. Within all the treatments, except the one in which the coating was removed, the seeds needed at least 20 days to be kept at 5?C to germinate. Other treatments (different levels of GA3, KNO3 as well as rinsings) significantly affected the final germination (percent), but did not conspicuously increase the speed of germination. Elimination of the coating in one year-old seeds led to their germination of 84% within 4 days even at 20?C, whereas the other seeds did not germinate at this temprature. The results finally indicated an elimination of seed coat as the most suitable treatment for asafetida seed germination. Increase in the elevation of the seed collection site caused a significant increase in the chilling need of the seed prior to its germination. آنغوزه تلخ (.Ferula assa-foetida L) گیاهی وحشی، متعلق به تیره چتریان است. این تحقیق به منظور تعیین نوع خواب در بذر این گیاه و تعیین بهترین تیمار جهت جوانه زنی سریع آن انجام گرفت. بدین منظور 12 تیمار شامل اسید جیبرلیک 500، 1000 و 1500 پی پی ام، نیترات پتاسیم 1/0، 2/0 و 3/0 مولار، آبشویی، 24، 48 و 72 ساعت، حذف پوسته بذر (بذور یکساله و تازه برداشت شده) و بذور تازه برداشت شده با پوسته به همراه شاهد (بذور یکساله با پوسته) در قالب دو طرح کاملا تصادفی در دو دمای20 و 5 درجه سانتی گراد در 4 تکرار مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج تجزیه واریانس نشان داد، بذور تازه برداشت شده تحت هیچ تیماری جوانه نزدند که دلیلی بر وجود رویان توسعه نیافته در آنها می باشد. در تمامی تیمارها به استثناء حذف پوسته، بذور برای جوانه زنی حداقل 20 روز دمای 5 درجه سانتی گراد نیاز داشتند. تیمارهای دیگر (سطوح مختلف اسید جیبرلیک و نیترات پتاسیم و سطوح مختلف آبشویی) در دمای 5 درجه سانتی گراد تاثیر معنی داری بر درصد جوانه زنی نهایی داشتند ولی افزایش چشمگیری در سرعت جوانه زنی ایجاد نکردند. با حذف پوسته در بذور یکساله، آنها حتی در دمای 20 درجه سانتی گراد طی مدت 4 روز 84 درصد جوانه زدند. درحالی که سایر بذور در این دما هیچ جوانه زنی نداشتند. در کل نتایج این تحقیق نشان داد که حذف پوسته بهترین تیمار جهت جوانه زنی بذر آنغوزه بود. با افزایش ارتفاع محل جمع آوری بذور در رویشگاه نیاز سرمایی جهت جوانه زنی آنها به طور معنی داری افزایش یافت.