2021-04-28T03:34:22Z https://ijhs.ut.ac.ir/?_action=export&rf=summon&issue=7152

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 مرجان السادات حسینی مصباح بابالار محمد علی عسکری در این مطالعه، اثر کاربرد قبل و پس از برداشت پوتریسین به همراه تیمار گرمایی بر کیفیت و عمر انبارمانی میوة گلابی رقم اسپادونا بررسی شده است. آزمایش به‌صورت فاکتوریل بر‌پایة طرح کاملاً تصادفی در 3 تکرار انجام شد. میوه‌ها طی فصل رشد در 3 مرحله به‌ترتیب 30، 60 و 90 روز بعد از تمام‌گل با 4 سطح پوتریسین (0، 5/0، 1 و 2 میلی‏مولار) مه‏افشانی شدند. همان میوه‏ها پس از برداشت در پوتریسین (در همان غلظت‏های قبل از برداشت) و آب گرم در 3 سطح (40 و 50 درجة سانتی‏گراد و شاهد) به‌مدت 5 دقیقه غوطه‌ور شدند. میوه‏ها بعد از تیمار در سردخانه با دمای 1 ±0 درجة سانتی‏گراد و رطوبت نسبی 80‌ـ 85 درصد به‌مدت 21 هفته نگهداری شدند. میوه‏ها هر سه هفته یک بار از انبار خارج و از نظر خصوصیات مختلف کمّی و کیفی مثل کاهش وزن، سفتی بافت میوه، pH، اسیدیتة قابل تیتراسیون، مواد جامد محلول و شاخص طعم اندازه‏گیری‌شده قرار گرفتند. نتایج نشان داد کاربرد 1 و 2 میلی‌مولار پوتریسین در زمان داشت و پس از برداشت سبب حفظ سفتی بافت میوه، کاهش از دست دادن آب میوه از طریق پوست و نیز کند‌کردن روند تغییرات pH و اسیدیتة قابل تیتراسیون نسبت به شاهد شدند. همچنین مواد جامد محلول و شاخص طعم در میوه‌های تیمار‌شده در ابتدای آزمایش کمتر از نمونه‌های شاهد بودند، در‌حالی‌که در مراحل پایانی مقادیر مواد جامد محلول بیشتر از شاهد بودند. تیمار گرمایی 40 و50 درجة‏ سانتی‏گراد به‌مدت 5 دقیقه سبب افزایش مواد جامد محلول و شاخص طعم شدند، اما تأثیر معناداری بر کاهش وزن، سفتی بافت میوه، pH و اسیدیتة قابل تیتراسیون نداشتند.‌ آب گرم انبارمانی پلی‏آمین گلابی) (Pyrus communis 2014 10 23 225 234 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52866_5a774d76666177d88d0b455b4b92b02f.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 سمیرا بیدکی ویدا چالوی همت اله پیردشتی به‌منظور بررسی اثر ورمی‏کمپوست و کوددهی پاییزه در کشت بدون خاک بر ویژگی‏های کیفی توت‏فرنگی رقم کاماروسا آزمایشی به‌صورت فاکتوریل بر‌پایة طرح کاملاً تصادفی با 5 تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل 4 زمان کوددهی شیمیایی (به کار نبردن کود، کوددهی پاییزه، بهاره و بهاره‏‌+ ‏پاییزه)، 3 سطح ورمی‏کمپوست (10، 20 و 40 درصد حجمی)، 3 سطح کود دامی (10، 20 و 40 درصد حجمی) و بستر شاهد (50 درصد پیت:50 درصد پرلیت) بودند. تعداد گلدان‏های استفاده‌شده در آزمایش 140 عدد بود. نتایج به‌دست‌آمده نشان داد، بیشترین مواد جامد محلول ((TDS‌ به میزان 35/13 درصد و اسیدیتة قابل تیتراسیون ( (TA به میزان 54/8 درصد در بستر کشت حاوی 10 درصد کود دامی با کوددهی بهاره مشاهده شد. همچنین بیشترین سفتی میوه (43/0 کیلو‏گرم بر سانتی‏متر مربع) نیز در بستر کشت حاوی 10 درصد کود دامی همراه با کوددهی بهاره+ پاییزه مشاهده شد. ظرفیت آنتی‏اکسیدانی کل از طریق خاصیت خنثی‌کنندگی رادیکال آزاد DPPH ( 1و 1- دی‌فنیل 2- پیکریل هیدرازیل) تعیین شد. ظرفیت آنتی‏اکسیدانی کل در بستر 10‌ درصد ورمی‏کمپوست با کوددهی بهاره، 20 درصد کود دامی با کوددهی پاییزه و 40 درصد کود دامی و بدون کوددهی به‌ترتیب به میزان حدود 18/95، 34/95، 47/95 درصد افزایش یافت. بیشترین مقدار آنتوسیانین‏ها (84/18 میلی‏گرم بر لیتر) در بستر کشت حاوی 40 درصد ورمی‏کمپوست با کوددهی پاییزه تولید شد. یافته‏های این برررسی نشان می‏دهد که با انتخاب بستر کشت‏ و زمان کوددهی مناسب می‌توان صفات کیفی میوة توت‏فرنگی را بهبود بخشید. توت‏فرنگی زمان کوددهی کشت بدون خاک‌ کود دامی ورمی‏کمپوست 2014 10 23 235 244 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52868_e567c94fc6e593ffea8bd4c2195ebc41.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 علی عبادی مصطفی عالی فر محمدرضا فتاحی مقدم اصغر استاجی ‌انگور رقم فلیم سیدلس یکی از ارقام مهم و تجاری انگورهای رومیزی است که به‌دلیل خصوصیات میوه و تولید محصول زیاد در برنامه‌های اصلاحی استفاده می‌شود. اصلاح‌کنندگان به‌منظور به‌نژادی انگورهای بی‌دانه و با توجه به اهمیت در نظر گرفتن ارقام بی‌دانه به‌منزلۀ والد مادری برای افزایش تولید نتاج بی‌دانه در یک چرخۀ به‌نژادی از روش نجات جنین استفاده می‌کنند. در این پژوهش تأثیر محیط‌های کشت امرشاد و رامینگ (ER) و نیچ و نیچ (NN) در حالت‌های جامد و دبل فاز در سه زمان جداسازی تخمک از حبه) 35، 45 و 55 روز پس از گرده‌افشانی) و دو زمان جداسازی جنین از تخمک )هشت و ده هفته پس ازکشت تخمک‌ها) بر میزان تکامل جنین‌های خارج‌شده از تخمک )جنین‌های کروی، قلبی، اژدری و جنین‌های چندگانه(، جوانه‌زنی جنین‌ها و گیاهچه‌های تولیدی از آن‌ها در انگور رقم فلیم سیدلس بررسی شد. نتایج نشان داد که جداسازی تخمک‌ها از حبه در زمان 55 روز پس از گرده‌افشانی و کشت آن‌ها در محیط کشت NN با حالت دبل فاز همراه با خارج‌کردن جنین از تخمک در زمان 10 هفته تأثیر مثبت و معناداری بر صفات بررسی‌شده داشت. انگور فلیم سیدلس بکرباری کاذب کشت تخمک 2014 10 23 245 256 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52869_4f64337bf8971f2f9c371d91c6e50113.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 اسماعیل چمنی زهرا سادات نبوی مهاجر این پژوهش به‌منظور مطالعۀ تأثیر غلظت‏های مختلف تیوسولفات نقره (02/0، 05/0، 1/0، 25/0، 5/0، 75/0، 1 و 2 میلی‌مولار)، اسید هومیک (100، 500 و 1000میلی‏گرم بر لیتر)، نانوسیلور ( 5، 10 و 25 میلی‏گرم بر لیتر)، ساکارز (1، 5/2 و 5 درصد)، اسید سالیسیلیک (1، 2 و 4 میلی‏مولار) و اتیلن (0، 1، 10 و 100 میکرولیتر بر لیتر) بر طول عمر و برخی صفات کیفی گل بریدۀ نرگس رقم داچ مستر در دو آزمایش جداگانه در قالب طرح کاملاً تصادفی با 5 تکرار در آزمایشگاه فیزیولوژی پس از برداشت دانشگاه محقق اردبیلی انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد تیمارهای تیوسولفات نقره در غلظت های 2/0 و 5/0 میلی‏مولار در مقایسه با شاهد و سایر تیمارها طول عمر را 6/3 روز افزایش دادند و بیشترین اثر در حفظ وزن تر نسبی در مقایسه با شاهد و دیگر تیمارها به غلظت‌های مختلف تیوسولفات نقره تعلق داشت. کمترین تأثیر در افزایش طول عمر را غلظت‏های مختلف اسید هومیک و اسید سالیسیلیک در مقایسه با شاهد نشان داد. اما در غلظت‌های پایین نسبت به شاهد جذب محلول بیشتر بود. همچنین نتایج نشان دادند غلظت‌های پایین نانوسیلور و ساکارز بر طول عمر، جذب محلول و وزن تر نسبی تأثیر مثبت داشته‏اند. نتایج نشان داد که اتیلن به‌طور معناداری طول عمر گل‌ها را کاهش می‌دهد و میزان اتیلن تولیدی توسط این گل نشان داد که گل نرگس رقم داچ مستر فرازگراست. اسید سالیسیلیک اسید هومیک تیوسولفات نقره ساکارز عمر گلجایی گل نرگس رقم داچ مستر‌ وزن تر‌ 2014 10 23 257 266 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52871_66432af9b9d9191f95d92339c8896bdc.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 راهله ابراهیمی محمد رضا حسندخت ذبیح اله زمانی عبدالکریم کاشی ایزابل رولدان رویز در این پژوهش، تنوع ژنتیکی 21 تودۀ موسیر (Allium hirtifolium Boiss.) وحشی ایران از مناطق جنوب، جنوب غرب، غرب و مرکز ایران با استفاده از صفات مورفولوژیکی و نشانگرهای AFLP ارزیابی شد. نتایج نشان داد تودۀ خوانسار دارای بیشترین عرض برگ (42/5 سانتی‏متر)، میانگین تعداد برگ در بوته (41/5)، قطر سوخ (84/10 سانتی‏متر)، ارتفاع سوخ (95/4 سانتی‏متر) و وزن متوسط سوخ (5/122گرم) بود و بنابراین، تودۀ مناسبی برای اهلی‏سازی و کشت است. بر‏اساس تجزیۀ کلاستر توده‏های مطالعه‏شده از نظر صفات مورفولوژیکی در سه گروه قرار گرفتند که تا حد زیادی بر‏اساس نزدیکی و دوری جغرافیایی بود. در بررسی مولکولی توسط نشانگرهای AFLP از چهار ترکیب آغازگری EcoRI و MseI دارای سه نوکلئوتید انتخابی استفاده شد. در آنالیز مولکولی، 376 نشانگر حاصل شد که 204 نشانگر (28/53‏ درصد) چند‏شکلی نشان دادند. بر‏اساس دندروگرام حاصل از داده‏های مولکولی، توده‏های موسیر بومی ایران در حد تشابه 70‏ درصد در پنج گروه قرار گرفتند که مطابقت زیادی با پراکنش جغرافیایی آن‏ها نشان ‏داد. همچنین تودۀ کازرون از منطقۀ گرم‏تر جنوبی با توده‏های شمالی‏تر که از مناطق سردتر بوند تفاوت‏های ژنتیکی بارزتری داشت. نتایج نشان داد تکنیک AFLP ابزار مناسبی در ارزیابی تنوع ژنتیکی توده‏های موسیر ایرانی است. اهلی‏سازی تجزیۀ کلاستر تنوع ژنتیکی تودۀ بومی‏ AFLP 2014 10 23 267 277 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52873_c4fe9a10d6244ecfb6412df1ab026114.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 رقیه جوانپور سید ضیا نصرتی میثم نژاد صاحبی پژوهش حاضر در بهار و تابستان سال زراعی 1389 با هدف بررسی تأثیر محلول‏پاشی تنظیم‌کنندۀ رشد فنیل فتالامات بر عملکرد و اجزای عملکرد سه سبزی میوه‏ای شامل گوجه‏فرنگی، بادنجان و خیار و کلم‏پیچ به‌عنوان یک نوع سبزی برگی در قالب طرح بلوک کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل زمان محلول‏پاشی و تعداد دفعات محلول‏پاشی با فنیل فتالامات اسید (غلظت هزار میلی‌گرم در لیتر) بود. گیاهانی بدون محلول‏پاشی به‌منزلۀ شاهد در نظر گرفته شدند. اولین مرحلۀ محلول‏پاشی در زمان شروع گل‌دهی بود و دو نوبت بعدی به فواصل 15 روز در‌مجموع تا 3 بار و در مورد خیار تا چهار بار تکرار شدند. نتایج آزمایش در مورد گوجه‏فرنگی نشان داد بیشترین تعداد میوه در بوته (73 عدد)، بیشترین عملکرد بوته (5 کیلوگرم) و عملکرد در واحد سطح (10 کیلوگرم) از محلول‏پاشی در شروع گل‌دهی به دست آمد. بررسی عملکرد خیار نشان داد بیشترین تعداد میوه (41 عدد) و عملکرد بوته (4/6 کیلوگرم) به محلول‏پاشی در زمان گل‌دهی اختصاص داشت. در مورد بادنجان بالاترین مقادیر تعداد میوه در بوته (7/6 عدد)، وزن تک‌میوه (3/447 گرم) و عملکرد تک‌بوته (3 کیلوگرم) مربوط به تیمار اول محلول‏پاشی (قبل از باز‌شدن گل‏ها) و تیمار دوم محلول‏پاشی (دو هفته بعد از باز‌شدن گل‏ها) بود. مطالعۀ تیمار محلول‏پاشی روی کلم‏پیچ نیز آشکار ساخت سنگین‌ترین هد کلم (4/2 کیلو گرم به ازای هر هد) و بیشترین وزن کل تک‌بوته (680/3 کیلوگرم) از محلول‏پاشی در سه نوبت محلول‏پاشی (بعد از استقرار نشا‌ها، دو هفته بعد از اولین مرحله و دو هفته بعد از دومین مرحلۀ محلول‌پاشی) به دست آمد.‌ تنظیم‌کنندۀ رشد سبزی‏های میوه‏ای گل‌دهی‌ 2014 10 23 279 286 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52875_6a1d61500551da1885d4f5ff61fe2355.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 مهدیه خدایاری منصور امیدی علی اکبر شاه نجات بوشهری داراب یزدانی محمدرضا نقوی زهره کدخدا به‌منظور افزایش و بهبود تولید انواع آلکالوئیدهای ارزشمند بنزوفنانتریدین در گیاه خشخاش، مهندسی‏های متابولیت فراوانی انجام شده است که یکی از آن‏ها استفاده از الیسیتورهاست که با تحریک سیگنال‏های سلولی موجب سنتز متابولیت‏های ثانویه در گیاهان یا کشت سلولی آن‏ها می‏شوند. در این مطالعه با توجه به اهمیت ویژة خشخاش در صنعت داروسازی به‌منزلة تنها منبع تجاری تولید آلکالوئیدهای مورفین و سنگوئینارین و مشکل‏بودن سنتز شیمیایی این ترکیبات ارزشمند، پس از بهینه‏سازی محیط کشت کال‏زایی و انتخاب بهترین ریز‏نمونه، اثر دو الیسیتور عصارة مخمر و نانو TiO2 در دو زمان مختلف در کشت سوسپانسیون سلولی مریستم و ریشه در یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار بررسی شد. این الیسیتورها در سوسپانسیون‏های سلولی مریستم و ریشه موجب تجمع سنگوئینارین و تبائین شدند که بیشترین مقدار سنگوئینارین و تبائین در 48 ساعت پس از اعمال تیمار با الیسیتور عصارة مخمر به‌ترتیب 2/2 و 4/3 برابر نسبت به شاهد در همین زمان به دست آمد. نانو الیسیتور TiO2 توانست در 24 ساعت پس از اعمال تیمار موجب افزایش دو آلکالوئید مزبور تا 1/2 برابر نسبت به شاهد شود که با گذشت زمان این مقدار کاهش پیدا کرد. آنچه در این مطالعه مشاهده شد، تحریک‌پذیری زیاد سلول‏های مریستمی در برابر تیمار با هر دو الیسیتور و اثر آن در تجمع هر دو متابولیت بود. نتایج این پژوهش نشان می‏دهد که با استفاده از الیسیتورها و مخصوصاً نانوالیسیتورها می‌توان چرخة بیوسنتزی تولید و تجمع متابولیت‏های تبائین و سنگوئینارین را در این گیاه تحریک کرد و این القا می‏تواند در هر دو ریزنمونة ریشه و مریستم مؤثر و حتی با یکدیگر متفاوت باشد. تبائین سنگوئینارین عصاره مخمر‌ نانو TiO2 2014 10 23 287 295 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52877_98af09da264ed4b9661bb32346d9ec54.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 افسانه شول محمد حسین شمشیری عبدالرضا اخگری مجید اسماعیلی زاده به‌منظور بررسی اثر همزیستی قارچ میکوریز آربسکولار(Glomusmosseae) و باکتری سودوموناس فلورسنس[1] سویه P52 بر رشد رویشی دانهال‏های پستۀ رقم قزوینی در شرایط تنش خشکی، آزمایشی با چهار سطح تنش خشکی (100‌درصد ظرفیت مزرعه به‌منزلۀ شاهد و سطوح 75، 50 و 25 درصد ظرفیت مزرعه) و چهار سطح از کود زیستی[2] (گیاهان بدون میکوریز و باکتری به‌منزلۀ گیاهان شاهد، تیمار میکوریز، تیمار باکتری و تیمار ترکیبی میکوریز و باکتری) اجرا شد. در این آزمایش کاربرد باکتری به‌تنهایی و همچنین در سطوح مختلف خشکی نتوانست بر آلودگی ریشه تأثیر‌گذار باشد اما افزایش تنش خشکی به‌تنهایی سبب افزایش آلودگی ریشه شد. بیشترین تعداد و سطح برگ، ارتفاع ساقه، وزن خشک برگ و ساقه در تنش خشکی 50‌درصد ظرفیت مزرعه نسبت به شاهد مشاهده شد. با افزایش تنش خشکی طول ریشه افزایش یافت. وزن خشک ساقه، طول ریشه و سطح برگ در تیمار میکوریز و تیمار ترکیبی باکتری و میکوریز نسبت به شاهد بیشتر بود که افزایش طول ریشه نسبت به شاهد تفاوت معنا‏دار داشت. حداقل تعداد برگ، سطح برگ، قطر ساقه، طول ریشه و وزن خشک ساقه در تیمار باکتری نسبت به شاهد مشاهده شد. حجم ریشه و وزن خشک ریشه بیشترین میزان خود را در تیمار باکتری نشان دادند، که نسبت به شاهد اختلاف آن معنا‏دار بود. در‌مجموع تیمار تلفیقی میکوریز و باکتری بیشترین تأثیر را بر افزایش رشد رویشی دانهال‏های پسته بر جای گذاشت و از نظر رطوبتی گیاهان بهترین رشد را در شرایط 50‌درصد ظرفیت مزرعه داشتند. [1] .Pseudomonas fluorescens [2] .Biofertilizer پستۀ قزوینی تنش خشکی سودوموناس فلورسنس میکوریز آربسکولار 2014 10 23 297 307 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52879_df5007238b43635e09a79e054521accd.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 عبدالکریم زارعی ذبیح اله زمانی محمدرضا فتاحی مقدم سید علیرضا سلامی امیر موسوی به‏منظور بررسی فرایند سخت‏شدن بذر در انار، برخی پارامترهای بیوشیمیایی مربوط به آن در قسمت گوشتی آریل یا در بذر تعدادی ژنوتیپ نرم‏دانه و سخت‏دانة انار در زمان‏های مختلف رشدی میوه، از تشکیل تا رسیدن آن ارزیابی شد. اندازه‏گیری میزان لیگنین در بذر و بقیة اندازه‏گیری‏ها در قسمت گوشتی آریل انجام شد. تجزیة واریانس داده‏ها تفاوت‏های معناداری بین ژنوتیپ‏ها و مراحل مختلف رشدی نشان داد. میزان فعالیت آنزیم پراکسیداز در مرحلة اول نمونه‏گیری که دانه‏ها کاملاً نرم بودند، در همة آن‏ها نسبتاً زیاد بود، سپس در مراحل دوم (شروع سخت‏شدن در ژنوتیپ‏های سخت‏‏دانه) و سوم اندازه‏گیری کاهش یافت و در مرحلة آخر در ژنوتیپ‏های سخت‏دانه افزایش و به چهار برابر ژنوتیپ‏های نرم‏دانه رسید، در‏حالی‏که در انواع نرم‏دانه ثابت ماند. میزان فعالیت آنزیم لاکاز طی فصل رشد روند نامشخص‏تری از خود نشان داد و تفاوت‏های زیادی در ژنوتیپ‏های سخت و نرم دانه نشان نداد، اگر‏چه در اغلب ژنوتیپ‏ها میزان آن در مراحل پایانی رشد میوه کاهش یافت. در ژنوتیپ‏های نرم‏دانه میزان پروتئین کل در مرحلة اول نمونه‏برداری بیشتر از بقیة مراحل بود و در مرحلة دوم کاهش یافت و در مراحل بعدی با کمی افزایش تقریباً ثابت ماند. در ژنوتیپ‏های سخت‏دانه میزان پروتئین کل تا مرحلة سوم رشدی کاهش و سپس افزایش نشان داد و در‏نهایت میزان پروتئین کل در ژنوتیپ‏های نرم و سخت دانه در مرحلة آخر نمونه‏برداری به یک مقدار مشابه رسید. میزان لیگنین بذر طی مراحل رشدی در همة ژنوتیپ‏ها روند افزایشی نشان داد، ولی در همة مراحل در انواع نرم‏‏دانه مقداری کمتر از انواع سخت‏دانه بود. با توجه به نتایج، تفاوت قابل توجه در میزان فعالیت آنزیم پراکسیداز در مرحلة آخر رشدی، و فعالیت بسیار بیشتر این آنزیم نسبت به آنزیم لاکاز (حداقل ده‌هزار برابر)، ممکن است آنزیم پراکسیداز آنزیم اصلی در ایجاد تفاوت در سختی بذور انار باشد.‏ آریل پارامترهای بیوشیمیایی‏ پراکسیداز لاکاز لیگنین 2014 10 23 309 317 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52880_63bc8df0980397d79d38fb0253bd0bae.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 رضا بورد شمس علی رضازاده محمدرضا نقوی منصور امیدی سپیده ترابی سعید پروانه فرهاد حریری اکبری رحیم تقی زاد فرید گیاه .Artemisia annua L، گیاهی یک‌ساله، دارویی و آروماتیک است که در آسیا، اروپا و شمال آمریکا گسترش فراوان و در ایران نیز در مناطق شمالی پراکنش وسیعی دارد. در این پژوهش تغییرات کمّی و کیفی اسانس سرشاخۀ گیاه A.annua در مراحل مختلف رشد شامل مراحل رویشی، ابتدای گل‌دهی، و گل‌دهی کامل بررسی شد. سرشاخۀ خشک‌شده در سایه با روش تقطیر با آب با استفاده از دستگاه کلونجر اسانس‏گیری شد. اسانس‏های حاصل به وسیلة دستگاه‏های  GC‌و GC/MS تجزیه و تحلیل شد. بیشترین مقدار اسانس در سر‌شاخه در مرحلۀ گل‌دهی (3/1‌ درصد) مشاهده شد. در اسانس سرشاخه‌ها در مراحل رویشی، ابتدای گل‌دهی و گل‌دهی کامل به‌ترتیب 29، 28 و 28 ترکیب شناسایی شد. ترکیبات عمده در اسانس سرشاخه‌ها در مراحل مختلف مشترک و شامل کامفور، بتا‌ـ سلینن، 1، 8‌ـ سینئول، آلفا‌ـ پینن، کاریوفیلن اکساید، برنئول، کامفن، آرتمیزیاکتون و پینوکارون بود. درصد عمدة ترکیبات شناخته‌شدۀ منوترپن‏ها بودند. نتایج نشان‏‏ می‏‏دهد که اسانس سرشاخه‌های گیاه A.annua سرشار از منوترپن‌ها هستند و 3/64‌ درصد، 63‌ درصد و 6/67‌ درصد از کل ترکیبات شناسایی‌شده به‌ترتیب در مراحل رویشی، ابتدای گل‌دهی و گل‌دهی کامل را تشکیل می‌دهند. نتایج تغییرات اندکی را در نوع ترکیبات نشان داد، در‌حالی‌که درصد ترکیبات در مراحل مختلف متغیر بود. درمنه Artemisia annua Artemisia GC/MS GC 2014 10 23 319 324 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52881_769e4efbd06d061f7317e0ca31f46b09.pdf

2014-10-23 10.22059

علوم باغبانی ایران 2008-482X 2008-482X 1393 45 3 2014 10 23 1 10 https://ijhs.ut.ac.ir/article_52882_cf5e36b652d8a6f338630ce59db5d078.pdf